Banner

De test van de routes

Wanneer Helge Hahn onderweg is, eindigt zijn uitstapje wel eens onverwacht: bijvoorbeeld voor een hoge stoeprand. Of als de weg plotseling te sterk stijgt. Want Helge Hahn is afhankelijk van een rolstoel en hij kan zulke hindernissen niet altijd op eigen kracht en zonder hulp overwinnen. Een wandeling vanuit het standpunt van een rolstoelgebruiker. Wat de meeste wandelaars en recreanten niet eens zou opvallen, kan voor mensen met een mobiliteitsbeperking zoals Helge Hahn een echt probleem worden: traptreden, losse stenen of wortels op het pad. Hij weet precies, hoe frustrerend het kan zijn als het geplande uitstapje vroegtijdig eindigt.

Om andere vakantiegangers en recreanten deze teleurstelling te besparen, controleert Helge Hahn geselecteerde wandelpaden op de afwezigheid van hindernissen. Helge Hahn werkt voor NatKo (Tourismus für Alle Deutschland e.V.). NatKo is voor heel Duitsland de centrale aanspreekpartner bij alle kwesties rondom reizen zonder hindernissen. In deze functie heeft Helde Hahn de wandelroutes getest op de volgende pagina‘s. Samen met een begeleidster zonder mobiliteitsbeperkingen heeft Helge Hahn de wandelpaden gecontroleerd op stijgingen en afdalingen, bewegwijzering, maten, zitmogelijkheden, bestrating enz. In zijn bagage zaten een waterpas, meetlint, schrijfblok en pen om alles te meten en documenteren. De geteste wandelroute is ruim 7,5 kilometer lang. Deze loopt van de haven aan de Xantener Südsee door het oude centrum van Xanten. Deze route wordt langs het station vervolgd, met een grote boog om het terrein van het LVR-Archeologische Park Xanten en langs de Südsee weer terug naar het beginpunt. “Het pad heeft nauwelijks hindernissen en is erg geschikt voor mensen met een handicap“, resumeert Helge Hahn. “Er zijn weliswaar een paar plaatsen waar op gewezen moet worden, maar juist voor mensen die moeilijk ter been zijn werkt het wandelpad goed.“ De route is bijna geheel geasfalteerd, op een klein stuk liggen er kinderkopjes. “De bestrating speelt een erg belangrijke rol bij de afwezigheid van hindernissen“, legt Helge Hahn uit.

“In veel steden kan ik als rolstoelgebruiker niet van de mooie panden genieten, omdat ik meestal druk bezig ben om op de een of andere manier over de kasseien te hobbelen“, zegt hij. “Dit is in Xanten echter bijzonder goed opgelost: In het oude centrum liggen weliswaar veel kinderkopjes, maar daartussen ligt ook altijd een strook asfalt, waar ik zonder problemen over kan rijden.“

De geteste wandelroute in Xanten heeft dus nauwelijks hindernissen. Je hebt onderweg veel verschillende uitzichten: op de historische stad, velden en het Museum. Het is echter jammer als die paden door hindernissen voor je worden dichtgebouwd. Zo zijn paden van zand, kiezel of gras, maar ook roosterstenen in het gras, vervelend voor rolstoelgebruikers. “Ook in het bos heb ik geen kans met mijn rolstoel“, zegt hij. En ook stijgingen kunnen een probleem vormen. “Stijgingen tot maximaal zes procent zijn voor rolstoelgebruikers nog te doen“, aldus Helge Hahn. Stijgingen zijn echter zeer subjectief: de behendige 51-jarige Hahn zal daarmee vermoedelijk minder problemen hebben dan ouderen met een Rollator.

Struikelblokken en hindernissen liggen ook op andere plaatsen op de loer. Als de paden bijvoorbeeld een bepaalde dwarse helling hebben, om het water aan de zijkanten sneller te laten weglopen. Of, en dat komt vaak voor aan de Rijn en andere rivieren een hoge stijging op een wal, waarmee je een brug kunt bereiken. “Wat veel voorkomt is dat je een vijf kilometer lange weg voor je hebt, maar er staat niet één bank, waarop oudere mensen even kunnen uitrusten. Of er zijn wel banken maar die staan dan op een verhoging of ver van de verharde weg.“

Volledige afwezigheid van hindernissen onderweg bestaat niet volgens de deskundige: “Het alle doelgroepen helemaal naar de zin maken, is onmogelijk. Neem bijvoorbeeld de stoeprand: Voor blinden is zo‘n afstapje perfect voor de oriëntatie. Voor mij als rolstoelgebruiker helemaal niet. “Om het echter zoveel mogelijk mensen naar de zin te maken, zijn er bepaalde eisen, waaraan paden zonder hindernissen moeten voldoen: de paden moeten ten minste 1,80 m breed zijn zodat ook twee rolstoelen met een normbreedte van 80 cm elkaar kunnen passeren. Deuren moeten 90 cm breed zijn, slingerhekken moeten niet te dicht bij elkaar staan en trapleuningen moeten 30 cm tot voorbij de eerste en laatste tree reiken om extra veiligheid te bieden.

Als Helge Hahn een uitstapje plant, moet hij veel nauwkeuriger te werk gaan dan anderen. “Ik kan bijvoorbeeld niet zeggen: Kom, laten we vandaag eens naar Amsterdam gaan. Zo spontaan gaat dat niet. Ik moet me vooraf informeren, wat voor mij bereikbaar is en in hoeverre de stad vrij van hindernissen is. Want wat voor nut heeft een bezoek aan een stad, als er daar geen toilet voor me is?“ Dan moet je van tevoren op internet zoeken of de plaatselijke VVV opbellen. “Mensen met een handicap zijn op zulke informatie aangewezen“, bevestigt Helge Hahn. “Want zonder informatie weten we niet, wat ons ter plaatse te wachten staat.“

Het oude centrum van Xanten, waar Helge Hahn tijdens zijn test doorheen gereden is, maakt een bijzonder goede indruk op hem. “Xanten is een bedevaartsoord en heeft zich goed ingesteld op de vele mensen die hier naartoe komen“, aldus Hahn. “Hier is op het marktplein zelfs een gehandicaptentoilet – een grote uitzondering“, weet hij uit eigen ervaring. “Natuurlijk zouden ze nog meer kunnen doen, maar alleen al een aanbod als het treintje dat door het centrum rijdt, is schitterend voor mensen met een mobiliteitsbeperking.“